آرشیو من
تماس با من
نویسنده * حمید رضا عرفانی فر
آرشیو وبلاگ
آذر ١٣٨٦
مهر ١٣٨٦
شهريور ١٣٨٦
تير ١٣٨٦
اردىبهشت ١٣٨٦
فروردين ١٣٨٦
اسفند ١٣٨٥
بهمن ١٣٨٥
دوستان
دکتر سيد مهدی موسوي
آرش شفاعی
دکتر محمد حسين بهراميان
مونا زنده دل
آيدا منصوري
پريا تفنگ ساز
صديقه حسينی
افسانه ناوران
زهره جعفر زاده
فاطمه مرادی
ليلا ناظمی
گلناز مير حسينی
ماندانا ابری
ساهره سکوتی
مهناز يوسفی
ونوس رستمی
غزل محض
غلام حسين شرفی
فاطمه اختصاری
مريم حقيقت
محمد حسینی مقدم
پوریا سوری
حمید رضا واشقانی فراهانی
رضا پارسا
علیرضا قزوه
بهزاد خواجوات
زینب چوقادی
بهزاد بهادری
آزاده بشارتی
تورج بخشايشی
سردار شمس آوری
دکتر داود بيات
وحيد نجفی
آرش عليزاده
الهام ميزبان
حميد سهرابی
امير سنجری
برزو عليپور
امير حسين نيکزاد
هاشم کرونی
مهری مهر منش
امير مرزبان
فدرس ساروی
شهرام ميرزايی
سعيد يوبال
احسان مهديان
زهرا معتمدی
ناصر آسيابانی
مجتبی پورطالبيان
مهدی موسوی مير کلائی
محمد رضا طاهری
ياسر قنبر لو
سعيد بيابانکی
فرهاد صفريان
هدی قريشی
فريده دهداران
حسين ديلم کتولی
مسعود اکبری راد
اسفندیار دشمن زیاری
اميد نقوی
علی ثابت قدم
لینک ها
<#links2#>
وبلاگ فارسی
ليست وبلاگ هاي فارسي
اخبار ICT
تالارهاي گفتگو
آمار وبلاگ
خروجی وبلاگ
طراح قالب لیلا سینکی
لوگو دونی
سلام :
وبلاگ شعر و عرفان به آدرس زیر انتقال یافت.از همه دوستان عزیزم تقاضا دارم لینک وبلاگ را به آدرس زیر تغییر دهند.
ممنون از همراهی شما...
در آدرس بالا منتظر حضور گرمتون هستم.
حمید رضا عرفانی فر
نظرات | چهارشنبه، 14 آذر، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته
سلام بر...
دیر آمدم ، باگلایه آمدم ، سرد آمدم ، گرم شدم ؛ این روزها سخت دلم گرفته است ، مگر با شعر کمی باز شود ، که شاعر است و شعرش و شرمندگی از این همه کم رنگی و بی رنگی ...شاید . هنوز برای دیر شدن کمی ، کمی ،.. زود باشد...
سلام بر دوستان ، حرفی و سپیدی و غزلی ...
الف))
کسی باید اندیشه ای کند. تا دیر نشده، باید اندیشه ای کند؛ باید به فکر چگونه بودن باشد؛ از ورای بودنها و نبودنها. کسی که تلخ بیاندیشد اما به شیرینی، اعتماد کند.کسی که پا به پای خورشید هر صبح طلوع کند و هر شب غروب. پا به پای ماه هر صبح غروب کند و هر شب طلوع...
هر روز تابوت نوی می میرد و هر شب خاک پوسیده ای زاده می شود ... یعنی چرخ زمان به اقبال که می گردد ؟ برای چه می گردد ؟ این، همه یک بازی است . یک بازی دو نفره ؛ قماری بر سر هیچ، که حکم بازنده اش از آغاز مهر خورده است . قماری بر سر پوچ که حکم برنده اش از آغاز مهر خورده است . سرسام گرفته اند ؛ کوهها و دشتها ، رود ها و جنگلها ، شهرها و بیابانها ، کوچه ها و خیابانها ، آدمها و آدمها و آدمها ... آدمها و آدمها و آدمها ...
باید اندیشید تا راهی یافت . جاده ای، سنگلاخی ، بیراهه ای شاید ....؛ شاید طلوعی دوباره... شاید ، کسی ، جایی ، زمانی ، خدا می داند ...
ب))
« چندمین شب از شبهای... »
و سکوت ، سکوت ، سکوت ...
و صدا ، صدا ، صدا ...
خیره ماندم ؛
به هیجانهای ِ خام زمین و زمان ؛
که در کابوسی نادیدنی می لولند !...
تردید مهتاب را به تیرگی و تابش ،
در فلسهایِ قزل آلای ِ رقصانِ در مرداب ،
می فهمم!..
در انتهای چندمین شب از شبهایِ ...
بی تو ؛
تو بگو ؛
به کدامین نشانه ات اعتماد کنم ؟؟!
خیز جسورانه ای بر داشتم ؛
تا شکارِ ـ لحظه های بی عقربه ات ـ نباشم !
تا در هنوزهایِ برهنه ام ، هنوز ...
خیال کنم که هنوز ...
همانی و همانم ... !
یعنی روی پنجه ی پاهایم هم به پنجره ای نمی رسم؟!
تا برای قوانین لخت ِ کوچه ی ِ باران زده ،
مجرمی تبدار باشم و محکومی لرزان شوم ؟!
از کجای کوچه ،کی ، گذشتی ؟؟...
پ))
« یک لحظه... »
یک لحظه «دوست داشتن» را خبر کنید !
سر سام های عقربه را معتبر کنید .
ای قاتلانِ مرگ ! در محبسِ زمان ؛
«سقراط »گونه به سو گند اثر کنید .
از بی دلیل هایِ تقویم ، بی دلیل !
با یک کسالتِ مفعولی گذر کنید .
اینجا هوا رقیق ؛ خورشید شب زده است ،
تا تیرگی خفه تان ... زینجا سفر کنید .
از دادِ در گلویِ فریاد ، پر شوید !
از بغضِ در گلویِ گریه ، حذر کنید !
***
آیین عشق از اگرها، رها ،رهاست ...
پروا از این همه ـ اما و اگر ـ کنید .
یک لحظه ـ دوست دارمت ـ قدرِ یک غزل !!
دیدار ِ عاشقانه را ، مختصر کنید .
اگر زنده ماندم...خدا...
نظرات | يكشنبه، 29 مهر، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته
سلام خدمت همه ی دوستان :
در این پست قسمتی ازسخنرانی ویلیام فاکنر نویسنده ی شهیر آمریکایی راـ که در مراسم دریافت جایزه نوبل ایراد کرده ـ می نویسم.که به نظرم چکیده ی طرز فکر و اندیشه های تمام نویسندگان و هنر مندانی است که مو ضوع اصلی نوشته ها و شعرهاشان انسان و درد های بشری است.
«تراژدی ما امروز ترسی جسمی ،جهانی، و همگانی ست.و آنچنان دیر ائیده است که اکنون می توانیم آن را بر خود هموار کنیم .دیگر از مشکلات روح سخنی نیست.تنها این سوال در میان است:کی از هم پاشیده خواهم شد؟از این رو مردان و زنان جوانی که امروزه در کار نوشتنند،مشکلات دل آدمی را،که با خود در ستیز است ،از یاد برده اندـو نوشته ی خوب تنها زائیده ی این ستیز تواند بود.زیرا جز این چیزی در خور نوشتن نیست .در خور عذاب و عرق ریزی روح نیست».
رمان خشم و هیاهوی فاکنر مثل تارهای پیچاپیچی از یاد آوری است،که مظهر هیچ و در عین حال همه چیز است.این داستان، داستان فرو پاشی یک خانواده است که ابتدا توسط فرزند دیوانه خانواده و بعد توسط بقیه اعضا باز گویی می شود.
وقتی این رمان را خواندم ،با سبک نوشتن فاکنر بیشتر آشنا شدم .چون تقریبا کامل ترین نمونه از این سبک نوشتن ،حتی در آثار خود فاکنر همین رمان است .به نظر من این رمان یک اثر پست مدرن کامل نیست.ولی برخی از ویژگی های پست مدر نیسم را تدائی می کند.مثل:بینامتنیت،شکست زمان ،روایت غیر خطی ،و..
اگر تا به حال مطالعه ش نکردید،حتما اینکار را انجام بدید.
اما شعر؛یک غزل برای این پست آماده کردم که امید وارم نظرتان را جلب کند...
« جنایت معصوم »
من آن ترانه ی تلخم،که در کتاب نگنجد
حرارت دل سردم! در التهاب نگنجد
و حجم اشک رقیقم ،در این تلاطم ناچار...
هجوم موج غمی شد، که در حباب نگنجد
دوباره زاویه تر شد! شعاع دایره ام کو؟
که شوق هندسه ی رنج! در این حساب نگنجد
نه میله ای و نه قفلی؛ کلید هرز عبادت!...
ـ عبادتی که دروغ است ـ!!؟ در استجاب نگنجد!
به دستبند تو هر گز، نیاز فلسفه ای نیست ؛
که این «جنایت معصوم» ! در ارتکاب نگنجد
به مهلتی که ندارم ... هنوز ثانیه ای هست...
ولی شکایت عشاق، در این شتاب نگنجد
***
از آن ترانه ی تلخم ؛ دو مصرعش با هم نیست !......
چرا تفاهم آنها در این کتاب نگنجد؟؟!!
**********************************
اول اینکه اگر هنوز اطلاع ندارید برای ورود به سیستم پرشین بلاگ ، باید بجای ir ; com در آدرسها قرار دهید. و دوم اینکه منتظر نظرات شما هستم .....
نظرات | پنجشنبه، 15 شهريور، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته
سلام دوستان؛
با یک غزل و یک شعر سپید آمدم.امیدوارم بپسندید..........
« سنگ تراشی یک فاجعه »
تمام ماه تما مم
به بی قراری من بود.
برای یک دفعه هم او ، به سوگواری من بود!
اگرچه حادثه کم بود... ولی به «گور نکنده»! شغال فاجعه، مشغول، به خاک سپاری من بود .
آهای ! سنگ تراش پیر !!!...
بکن به پوست تلخم ؛
که مرگ قلب تولد ، به روز شماری من بود .
هم اوست بوسه ی مرگم ، هم اوست خنده ی گورم ،
هم او که زائر من باد ... هم او که قاری من بود .
در این خطوط موازی ...
در این تقاطع مفلوک ...
ومستطیل تنگی که ،همه نداری من بود !! ↓
پرنده مرگ ندارد !
کاش ... پرنده ای بودم ؛ که عشق زنده ی او یاد و یادگاری من بود .
آهای سنگ تراش پیر !!!...
« به عشق سر نسپردن » ؛
در این تقاطع مفلوک ! « گناهکاری » من بود.
______________________________________
« تمام دلخوشی های متروکم »
به کدام «البته ات» دلخوشم ،
که چرا نمی گویم ؟
تو می دانی؟
می دانی سنگ با همه ی سختی اش خرد شد
که التماس رودخانه را نبیند؟
کاش لا اقل قدر خودم می پوچیدم!
کاش کجروی ام تولد پیله را بی معنا نمی کرد!
همه ی حرفهایم به انتها رسید ؛
جز آنکه باید می گفتم...
و نگفتم !
***
آه...
به کدام «البته ات» دلخوشم؟
اصلاً
دلخوشی ام را می فهمی؟
من که کفرم تنها یک دلیل داشت ،
به همه چیز جان دادم ؛
تا لیاقتم اثباتی جز« عروج» نداشته باشد!
وسقوط
از آن چیزی که پست تر از خودم است ؛
تنها تصویر تنفر پروانه ای شیشه ای است.
کاش
پیله ام زیر پای قنوت می پوسید! ...
***
در تنگنایی که هیچ وقت از تو سخن نمی گفت ؛
هیچ وقت البته نمی گفت ؛
متروک تر از آنم که نپوسم !!
به اختیار خود
فقط یک راه دارم
برای انتخاب
آری ...
دلخوشی به همان
«البته ات»!!...
…نظرات | سه شنبه، 26 تير، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته
با سلام .
شعری عجولانه
«دیر است»
عجول شده ام
مثل خنده های ملیح تو.
آری؛ انتظار به سر رسیدن دارم
از تمامی راههای طولانی
ماههای طولانی.....
حالا نگاهم فقط توراست
که پشت انتظارم پنهانی
و انگشت در دهان
مبهوتی!
ساده تر نمی توانم بگویم
به صمیمیت آواز نوا
به حرارت زخمهای سه تار
«دیر است»
دیر است برای خاموشی
برای فرو خوردن بغض
برای اسیر کردن اشک
برای عجول نشدن
«دیر است»
فعلا...
نظرات | پنجشنبه، 14 تير، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته
سلام بر همگی..... برای دیر آپ کردنم هیچ دلیلی ندارم ...(البته جز درس وامتحان و کار و مشکل و بد بختی و هزار تا چیز[جورواجور] دیگر... عرض کنم که....که.... «الف» مراسم بزرگداشت مرحوم حسین پناهی شاعر،بازیگر،نویسنده و کارگردان کشورمان روز سه شنبه 18/2/86 در تالار حافظ دانشگاه ملایر بر گزار شد.آقای موسوی _داماد مرحوم پناهی _هم در این مراسم شرکت داشتند. بنده ی حقیر...(شکسته نفسی بود.)نیز شعری را که در یاد بود این هنرمند گرامی کشور سروده بودم خواندم. (نیازی نیست بگم با استقبال مواجه شد دیگه ). البته برای اینکه نزدیکی بیشتری با آثار ایشان داشته باشد، از اشعارشان به صورت تضمین استفاده کردم. به یاد هنرمندی که در سکوت متولد شد ،در سکوت آفرید ودر سکوت مرد ، تقدیم به روح بزرگ مرحوم حسین پناهی: « سلام ؛ به تلخی خداحافظ » بلند شو... شاعر ...! از خمار رختخوابی که تلاقی گاه مرگبار شعر و سکوت و تنهایی است ! بلند شو ! ببین... دو مرغابی بی پناه ، باز هم پناه آورده اند، به بام بیغوله ی مه آلود دلت... بلند شو؛ بخوان؛ بنا م؛ بازی کن: «الیاس» را « الیوت » ، « اکرم » را « ماریا » . وبخند به دنیایی که تو گذاشتی و ما چسبیدیم به آن! وای که« چه مهمان بی درد سری شده ای »!؟؟ شاعر...! *** ببین مرا ! پیچیده ام به پای خود! در بیداد گاهی نمور و تاریک ؛ در محاکمه ای تلخ تراز زهر ناگ ؛ [مجرم : تو! جرم : آشفتن خوابهای ناز دم صبح، به سخره گرفتن هزار توی دنیا ، چرخش مخالف جهت چرخش زمین و.... ... و آمیزش فلسفه ی هگل و مزخرفات کافکا و قصه های تولستوی و... با....] با گریه های یک مرد ! ... پنهان شده در پشت تلخنده های کودکی اش! *** آی ،های بلند شو، ببین؛ بلند شو، ببین ؛ [ به خدا نازیت دست از ناز برداشته ها. شانه به زلف زده ؛ ابرو باریک کرده؛ سینه ریز مادر بزرگ رو _ با اون مرواریدهای درشت آبی _ به گردن آویخته اومده تو رو ببینه ! بشنوه ! فکر کنه ! که تو حسینی ......... پناهی ای........! ] *** دل تنگم ! برای کودکی ات دل تنگم. زود پیر شدی « کودک فیلسوف »! زود تر از مرگ مرداب ! زودتر از پژمردن نیلوفر ! زود تر از... *** پاسخم اگر ندهی ، «خونبهای عمر رفته» ام را خبر میکنم . که دیگر چشمم تاب سکوت ندارد ؛ اشکم تاب سکون ؛ آری آری ؛ « گلم ، دلم ، حرمت نگه دار..! » *** می اندیشم ؛ به آفتابی که بی تو طلوع خواهد کرد، وجنونی که به سر حد نیستی ام رسانده ، مایوس از هستی ؛ یک لحظه اگر بیشتر بفهمی ام ، غرق خواهم شد ، در تلاطم گرداب اندیشه ات و خواهد آشفت خوابم ، از طنین خنده /گریه های رمز آلود بازیگری مست گونه ی عشق انگار . افتخار رنجوری ام نصیب تکه تکه ی دلی شد ، که هیچ گاه فکر نمی کرد ، و فلسفه ی بودنم را باد برد. *** حال سر انگشت ندامتی به دهان گرفته ام ، بدون تردید از «نمی دانم ها» و«نمی دانستم ها» ببخش !...... به حرمت چشما ن «عشق بی عاشقت» ببخش ،که دیر کرده ام برای گفتن سلام ! «سلا م ...؛ خدا حافظ ...» «ب» « دیالوگی که خیس شد » من برای دل تنگت ... دل من تنگ / که نیست ! با هیاهوی سه تارم ... نه ! خوش آهنگ که نیست . تو به یک زخمه شنیدی ... نشنیدم ، م َ ن ک َ ر َ م ! ز دروغ تو شکستم ، شیشه ام سنگ که نیست. تو بگیرم ؛ به تو گیرم و ...هوسهاست اسیر... نه ! اسیری به هوس تو ! این بجز ننگ که نیست. پشت در ماندم و [] بس نیست ؛ که خیس تو شوم من؟ هم نگفتم که بیا ! هم ، خانه بی زنگ که نیست! *** نه ترانه نه نسیما ،نه ساحل نه تماشا؛نه تناسب به قدمهای من و تو که دگر هیچ قشنگ نیست! من و این کوچه ی تقدیروخمیا زه ی خفاش[..........] که بیدار شو! سحر شد! بجنب! جای درنگ نیست. *** ای به تردید نشسته ،غزل بی سر و بی پا. دگر این همهمه ب َ س . ک ُ ن . بین ما جنگ که نیست.... «ج» « مغزم را در برزخ جا گذاشته ام » ثانیه های وحشی! مرا ربودند، تا از جمجمه ام عقربه بسازند، برای تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک تیک تاک................................ اما ندانستند که: درنگ؛ [ ] یعنی تمام حس یک پوست خراشیده شده، که مشغول ترمیم است. از اینجا تا آن وقت؛ فاصله ای از [بهشت تا جهنم/جهنم تا بهشت] است. فاصله ای که درک آن از « زندگی یک لاک پشت » سخت تر است. افتاده ام در چاله ی تناسخ سر و ته اگر؛ دلیلش را تو هم نمی دانی! اما جمجمه ام هنوز سالم است. هنوز / تیک تاک / مغزم/ تیک تاک/ می کند/ تیک تاک /. وهنوز... اگر یک ثانیه هم تا برزخ مانده باشد؛ راه را گم نکرده از دو راهی تصدیق نشده ای که باریکتر است می روم. رسیدنم پای تو! و نرسیدنم که بوی تند اضطراب می دهد پای ... «د» «ساز خاموش و سرود مهر» فکر نمی کردم دو کاست آخر استاد شجریان مربوط به کنسرت آذر 84 بوده .چون از آذر 84 تا فروردین 86!!!! تا اینکه به دستم رسید و گوش کردم . "ساز خاموش" درمایه دشتی و "سرود مهر" در مایه بیات ترک و افشاری. این دو اثر آخرین آلبومهایی است که از گروه چهار نفره :حسین علیزاده،کیهان کلهر،همایون شجریان و بالاخره استاد محمد رضا شجریان منتشر می شود .بعد ازین باید منتظر کارهای جدید استاد با مجید درخشانی و گروه جدید باشیم. تصنیف "ساز خاموش " آشوبی در دلم ایجاد کرد که قابل توصیف نیست.البته انتظارش را هم از کار استاد داشتم. در سرود مهر تصنیف نیایش که با شعر نوی سهراب سپهری کار شده ،قابل توجه است .البته استاد شجریان همیشه به شعر نو هم نیم نگاهی داشته اند و آثار بدیع و جالبی با این نوع شعر ارائه کردند .در مورد انواع شعر در موسیقی امروز ایران بعدا صحبت مفصلی دارم . اگر این دو آلبوم را نشنیده اید؛زودتر ... «ه» سه قطعه شعری که در این پست گذاشتم ،سه فضای متفاوت دارند، که مربوط به موقعیتهای متفاوت روحی من هستند .امیدوارم مورد پسند هنر دوستان قرار بگیرد. با زهم مثل همیشه منتظر نظرات ارزشمند و راهگشاهتون هستم... .
نظرات | سه شنبه، 25 اردىبهشت، 1386 - حمید رضا عرفانی فر |لینک به نوشته